Lew Trocki: Nauczcie się myśleć

Przyjacielska sugestia dla pewnych ultra-lewicowców

The New International, Vol. IV No. 7, lipiec 1938, pp. 206–207.

Niektórzy zawodowi ultra-lewicowi handlarze frazesami próbują za wszelką cenę „skorygować” tezę Sekretariatu Czwartej Międzynarodówki o wojnie zgodnie z ich własnymi skostniałymi uprzedzeniami. W szczególności atakują tę część tezy, która stwierdza, że ​​we wszystkich krajach imperialistycznych partia rewolucyjna, pozostając w nieprzejednanym sprzeciwie wobec własnego rządu w czasie wojny, powinna jednak kształtować swoją praktyczną politykę w każdym kraju wobec sytuacji wewnętrznej i ugrupowania międzynarodowe, ostro odróżniające państwo robotnicze od państwa burżuazyjnego, kraju kolonialnego z kraju imperialistycznego.

Ultra-lewicowcy uważają ten postulat, którego poprawność została potwierdzona przez cały przebieg rozwoju, jako punkt wyjścia … socjal-patriotyzmu. [2] Ponieważ stosunek do imperialistycznych rządów powinien być „taki sam” we wszystkich krajach, ci stratedzy zakazują wszelkich rozróżnień poza granicami własnego imperialistycznego kraju. Teoretycznie ich błąd wynika z próby skonstruowania fundamentalnie różnych podstaw polityki w czasie wojny i pokoju.

Załóżmy, że bunt wybuchnie jutro we francuskiej kolonii Algierii pod sztandarem narodowej niepodległości i że rząd włoski, motywowany własnymi imperialistycznymi interesami, przygotowuje się do wysłania broni do rebeliantów. Jaka powinna być postawa włoskich robotników? Celowo wziąłem przykład buntu przeciwko demokratycznemu imperializmowi z interwencją po stronie rebeliantów faszystowskiego imperializmu. Czy włoscy robotnicy powinni zapobiec wysyłaniu broni dla Algierczyków? Niech jacykolwiek ultra-lewicowcy odważą się odpowiedzieć na to pytanie twierdząco. Każdy rewolucjonista wraz z włoskimi robotnikami i zbuntowanymi Algierczykami odrzuciłby taką odpowiedź z oburzeniem. Nawet jeśli w faszystowskich Włoszech wybuchłby ogólny strajk morski, nawet w tym przypadku strajkujący powinni zrobić wyjątek na korzyść tych statków przewożących pomoc rewoltom kolonialnym; w przeciwnym razie nie byliby niczym więcej niż nędznymi trade-unionistami – a nie proletariackimi rewolucjonistami.

Jednocześnie francuscy robotnicy morscy, mimo że nie stanęli w obliczu jakiegokolwiek strajku, byliby zmuszeni do podjęcia wszelkich wysiłków, aby zablokować wysyłkę amunicji przeznaczonej do użycia przeciwko rebeliantom. Tylko taka polityka ze strony włoskich i francuskich robotników stanowi politykę rewolucyjnego internacjonalizmu.

Czy to jednak nie oznacza, że ​​włoscy robotnicy łagodzą w tej sprawie walkę z faszystowskim reżimem? W najmniejszym razie. Faszyzm czyni „pomoc” Algierczykom tylko po to, by osłabić jego wroga, Francję, i położyć swą drapieżną rękę na jej koloniach. Rewolucyjni włoscy robotnicy nie zapominają o tym ani przez chwilę. Wzywają Algierczyków, aby nie ufali swemu zdradzieckiemu „sojusznikowi”, a jednocześnie kontynuują własną, nieprzejednaną walkę z faszyzmem, „głównym wrogiem w ich własnym kraju”. Tylko w ten sposób mogą zdobyć zaufanie buntowników, pomóc buntowi i wzmocnić swoją własną pozycję rewolucyjną.

Jeśli powyższe jest poprawne w czasie pokoju, dlaczego staje się fałszywe w czasie wojny? Każdy zna postulat słynnego niemieckiego teoretyka wojskowego Clausewitza, że ​​wojna jest kontynuacją polityki innymi środkami. Ta głęboka myśl prowadzi naturalnie do wniosku, że walka z wojną jest jedynie kontynuacją ogólnej walki proletariackiej w czasie pokoju. Czy proletariat w czasie pokoju odrzuca i sabotuje wszystkie działania i środki burżuazyjnego rządu? Nawet podczas strajku, który obejmuje całe miasto, robotnicy podejmują środki, aby zapewnić dostarczenie żywności do swoich dzielnic, upewnić się, że mają wodę, że szpitale nie cierpią itd. Takie środki nie są podyktowane oportunizmem wobec burżuazji, ale przez troskę o interes samego strajku, troskę o współczucie zanurzonych mas miejskich itp. Te podstawowe zasady proletariackiej strategii w czasie pokoju zachowują pełną moc w czasie wojny.

„Proletariat kraju kapitalistycznego, który znajduje się w sojuszu z ZSRR [1], musi zachować w pełni i całkowicie jego nieprzejednaną wrogość wobec imperialistycznego rządu własnego kraju. W tym sensie jego polityka nie różni się od polityki proletariatu w kraju walczącym z ZSRR. Ale z natury działań praktycznych mogą pojawić się znaczne różnice w zależności od konkretnej sytuacji wojennej.” („Wojna i Czwarta Międzynarodówka”, s. 21, § 44.)

Nieprzejednana postawa wobec burżuazyjnego militaryzmu wcale nie oznacza, że ​​proletariat we wszystkich przypadkach podejmuje walkę przeciwko własnej „narodowej” armii. Przynajmniej robotnicy nie będą przeszkadzać żołnierzom, którzy gaszą pożar lub ratują tonących ludzi podczas powodzi; przeciwnie, pomogliby ramię w ramię z żołnierzami i brataliby się z nimi. Pytanie nie jest wyczerpane jedynie przez przypadki klęsk żywiołowych. Gdyby francuscy faszyści podjęli dzisiaj próbę zamachu stanu, a rząd Daladiera został zmuszony do przeniesienia wojsk przeciwko faszystom, rewolucyjni robotnicy, zachowując całkowitą niezależność polityczną, walczyliby z faszystami obok tych wojsk. Tak więc w wielu przypadkach robotnicy są zmuszeni nie tylko do zezwolenia i tolerowania, ale także aktywnie wspierać praktyczne środki burżuazyjnego rządu.

W dziewięćdziesięciu przypadkach na stu robotnicy faktycznie umieszczają znak minus, w którym burżuazja umieszcza znak plus. W dziesięciu przypadkach są jednak zmuszeni do ustalenia tego samego znaku, co burżuazja, ale z własną pieczęcią, w której wyraża się brak zaufania do burżuazji. Polityka proletariatu wcale nie wynika automatycznie z polityki burżuazji, nosząc tylko przeciwny znak – to uczyniłoby każdego sekciarza mistrzem strategii; nie, partia rewolucyjna musi za każdym razem orientować się niezależnie zarówno w sytuacji wewnętrznej, jak i zewnętrznej, podejmując decyzje, które najlepiej odpowiadają interesom proletariatu. Zasada ta dotyczy zarówno okresu wojny, jak i okresu pokoju.

Wyobraźmy sobie, że w następnej wojnie europejskiej belgijski proletariat zdobywa władzę szybciej niż proletariat Francji. Bez wątpienia Hitler będzie próbował zniszczyć proletariacką Belgię. Aby ocalić własną flankę, francuski rząd burżuazyjny może zostać zmuszony do udzielenia pomocy belgijskiemu rządowi robotników bronią. Belgijskie sowiety oczywiście sięgają po tę bronią obiema rękami. Ale uruchomieni przez zasadę defetyzmu, być może francuscy robotnicy powinni zablokować swoją burżuazję przed wysłaniem broni do proletariackiej Belgii? Tylko bezpośredni zdrajcy lub wybitni idioci mogą tak rozumować.

Francuska burżuazja mogłaby wysyłać broń do proletariackiej Belgii tylko z obawy przed największym militarnym niebezpieczeństwem i tylko w oczekiwaniu na późniejsze zmiażdżenie rewolucji proletariackiej własną bronią. Dla francuskich robotników przeciwnie, proletariacka Belgia jest największym wsparciem w walce przeciwko własnej burżuazji. Ostateczny wynik walki zostanie rozstrzygnięty przez stosunek sił, w który właściwe polityki wchodzą jako bardzo ważny czynnik. Pierwszym zadaniem partii rewolucyjnej jest wykorzystanie sprzeczności między dwoma imperialistycznymi krajami, Francją i Niemcami, w celu ratowania proletariackiej Belgii.

Ultra-lewicowi scholastycy myślą nie konkretnie, lecz pustymi abstrakcjami. Przekształcili ideę defetyzmu w taką próżnię. Nie widzą żywo ani procesu wojny, ani procesu rewolucji. Szukają hermetycznie zamkniętej formuły, która wyklucza świeże powietrze. Ale taka formuła nie może dać orientacji proletariackiej awangardzie.

Aby doprowadzić walkę klasową do najwyższej formy – wojny domowej – jest to zadanie defetyzmu. Ale to zadanie można rozwiązać tylko poprzez rewolucyjną mobilizację mas, to znaczy poprzez poszerzenie, pogłębienie i wyostrzenie tych rewolucyjnych metod, które stanowią treść walki klasowej w czasie „pokoju”. Partia proletariacka nie ucieka się do sztucznych metod, takich jak palenie magazynów, rzucanie bomb, wykolejanie pociągów itp., aby doprowadzić do porażki własnego rządu. Nawet jeśli uda się to na tej drodze, klęska wojskowa wcale nie doprowadzi do rewolucyjnego sukcesu, sukcesu, który może być zapewniony tylko przez niezależny ruch proletariatu. Rewolucyjny defetyzm oznacza jedynie, że w swojej walce klasowej partia proletariacka nie zatrzymuje się na żadnych „patriotycznych” rozważaniach, ponieważ pokonanie własnego imperialistycznego rządu, doprowadzone lub przyspieszone przez rewolucyjny ruch mas, jest nieporównywalnie mniejszym złem niż  zwycięstwo osiągnięte za cenę jedności narodowej, czyli politycznego pokłonu proletariatu. W tym tkwi pełne znaczenie defetyzmu i to znaczenie jest całkowicie wystarczające.

Metody walki zmieniają się oczywiście, gdy walka wkracza w otwarcie rewolucyjną fazę. Wojna domowa jest wojną i w tym aspekcie ma swoje szczególne prawa. W wojnie domowej bombardowanie magazynów, rozbijanie pociągów i wszelkie inne formy „sabotażu” wojskowego są nieuniknione. O ich stosowności decydują względy czysto wojskowe – wojna domowa kontynuuje rewolucyjną politykę, ale innymi środkami, dokładnie, wojskowymi.

Jednak w czasie wojny imperialistycznej mogą zdarzyć się przypadki, w których partia rewolucyjna będzie zmuszona uciekać się do środków wojskowo-technicznych, chociaż nie kierują się jeszcze bezpośrednio od ruchu rewolucyjnego w swoim kraju. Tak więc, jeśli chodzi o wysyłanie broni lub wojsk przeciwko rządowi robotniczemu lub zbuntowanej kolonii, nie tylko takie metody jak bojkot i strajk, ale bezpośredni sabotaż wojskowy mogą stać się całkowicie praktyczne i obowiązkowe. Uciekanie się do takich środków lub nieodwoływanie się do nich będzie kwestią praktycznych możliwości. Jeśli belgijscy robotnicy, zdobywając władzę w czasie wojny, mają na ziemi niemieckiej swoich agentów wojskowych, obowiązkiem tych agentów będzie nie wahać się przed żadnymi środkami technicznymi, aby powstrzymać oddziały Hitlera. Jest absolutnie jasne, że rewolucyjni niemieccy robotnicy również mają obowiązek (jeśli są w stanie) wykonać to zadanie w interesie rewolucji belgijskiej, niezależnie od ogólnego przebiegu ruchu rewolucyjnego w samych Niemczech.

Polityka defetystyczna, to znaczy polityka nie dającej się pogodzić walki klasowej w czasie wojny, nie może w konsekwencji być „taka sama” we wszystkich krajach, tak jak polityka proletariatu nie może być taka sama w czasie pokoju. Jedynie Komintern epigonów ustanowił reżim, w którym partie wszystkich krajów rozpoczynają marsz równocześnie lewą nogą. W walce z tym biurokratycznym kretynizmem wielokrotnie próbowaliśmy udowodnić, że ogólne zasady i zadania muszą być realizowane w każdym kraju zgodnie z jego wewnętrznymi i zewnętrznymi warunkami. Ta zasada zachowuje swoją pełną moc także w czasie wojny.

Ci ultra-lewicowcy, którzy nie chcą myśleć jako marksiści, to jest konkretnie, zostaną zaskoczeni wojną. Ich polityka w czasie wojny będzie fatalnym zwieńczeniem ich polityki w czasie pokoju. Pierwsze strzały artyleryjskie albo wystrzelą ultra-lewicowców w polityczny niebyt, albo wrzucą ich do obozu socjal-patriotyzmu, dokładnie tak, jak hiszpańscy anarchiści, którzy, będąc absolutnymi „negatorami” państwa, znaleźli się z tego samego powodu burżuazyjnymi ministrami gdy nastała wojna. Aby prowadzić prawidłową politykę w czasie wojny, należy nauczyć się prawidłowo myśleć w czasie pokoju.

COYOACAN D.F.
22 maja 1938 r.
Lew TROCKI

1. Możemy odłożyć na bok kwestię klasowego charakteru ZSRR. Interesuje nas kwestia polityki w odniesieniu do państwa robotniczego w ogóle lub do kraju kolonialnego walczącego o swoją niezależność. Jeśli chodzi o klasową naturę ZSRR, możemy przypadkowo polecić ultra-lewicowcom, by spojrzeli na siebie w lustrze książki A. Ciligi, „W kraju wielkiego kłamstwa.” Ten ultra-lewicowy autor, całkowicie pozbawiony jakiejkolwiek nauki marksistowskiej, realizuje swój pomysł do samego końca, to znaczy do abstrakcji liberalno-anarchicznej.

2. Pani Simone Weil pisze nawet, że nasze stanowisko jest takie samo jak Plechanowa w latach 1914–1918. Simone Weil ma oczywiście prawo nic nie rozumieć. Nadużywanie tego prawa nie jest jednak konieczne.

Os comentários estão desativados.